Virkjun fossa varð fljótlega hugðarefni Einars og ósjaldan fjallar hann um afl fossa og fallvatna í skáldskap sínum. Um og eftir 1906 fór hann að láta til sín taka í virkjunarmálum. Hann átti aðild að stofnun tveggja félaga, Skjálfanda og Gigant, um byggingu og rekstur virkjana og var einkum horft til vatnsfalla á Norðurlandi, Skjálfandafljóts og Jökulsár á Fjöllum. Fjáröflun til virkjunaráformanna var hrundið af stað en illa gekk, enda var við ramman reip að draga heima fyrir, þar sem margir álitu Einar vera að selja sjálft landið í hendur útlendingum. Ný Fossalög sem Alþingi setti árið 1907, reistu enn frekari skorður við þeim áformum sem félögin höfðu.